Older

Honorary Award Ceremony Ulysses 7th Annual London Greek Film Festival

  • SPECIAL AWARD visuals in Alex Friderici (USA), for the film:

       Memory Reloaded.Directed by Panos Pappas and Despina                        Charalambous. Greece, 2013.

  • AWARD BEST CONCEPT FOR THE FILM FICTION SHORT FILM

 

Family Thrill. Directed by Dimitris Stratakis. Greece, 2014.

Another Win for the Film

"I΄m Not Him"


The film " I'm Not Him," of the award-winning director Tayfun Pirselimoğlu, won the Festival Feature Film Prize in the 21st competition of Barcelona Independent Film Festival, l'Alternativa, Spain.

"Δεν είμαι εγώ"

του Ταϊφούν Πιρσελίμογλου

 

Την Τετάρτη 10/12 και ώρα 20:00, θα πραγματοποιηθεί στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας  

(Ιερά  οδός  48,  Κεραμεικός),  προβολή  της  νέας  ταινίας  του πολυβραβευμένου σκηνοθέτη Ταϊφούν Πιρσελίμογλου με τίτλο "Δεν είμαι εγώ".

Η προβολή της ταινίας εντάσσεται στο πλαίσιο διανομής των παράλληλων προβολών ταινιών

που θα διαρκούν όλο τον χρόνο.

Η ταινία είναι μια συμπαραγωγή Τουρκίας-Ελλάδας-Γαλλίας και αναφέρεται στην ακούσια, παθητική και ολοκληρωτική εισχώρηση του ήρωα στην ζωή και στην προσωπικότητα ενός άλλου που θα τον οδηγήσει μέχρι την φυλακή.

Πρωταγωνιστούν ο Τούρκος συγγραφέας, σεναριογράφος και ηθοποιός   

Ερτζάν Κεζάλ και η Ιρανή - Γερμανίδα διεθνής πρωταγωνίστρια Μάριαμ Ζάρε.

Η μουσική είναι του Γιώργου Κουμεντάκη και η φωτογραφία του Αντρέα Σινάνου.

Η ταινία έχει ήδη συμμετάσχει σε 28 διεθνή φεστιβάλ σε αντίστοιχες χώρες του κόσμου και έχει βραβευτεί με 7 βραβεία

(Ρώμη Καλύτερου Σεναρίου, Κωνσταντινούπολη  Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερου Σεναρίου, Καλύτερης Μουσικής, Μπαρτσελόνα Καλύτερης Ταινίας κ.α.)

 

Μετά την προβολή της ταινίας θα ακολουθήσει συζήτηση με θέμα:

«Παράλληλη διανομή ταινιών»

Γενική είσοδος 5 ευρώ.

 

Με την ευγενική χορηγία της Amstel θα προσφέρεται μία μπύρα.

Interview with Tayfun Pirselimoglu in

Cultural site Hitandrun.gr

27/10/2014

 

Τακτικός επισκέπτης και φίλος της Ελλάδας, ο γνωστός Τούρκος σκηνοθέτης Tayfun Pirselimoğlu βρέθηκε για άλλη μια φορά την προηγούμενη εβδομάδα στην Αθήνα, προκειμένου να παρουσιάσει, σε πανελλήνια πρεμιέρα, την πιο πρόσφατη δουλειά του Εγώ δεν είμαι αυτός (Ben O Değilim), στα πλαίσια της Εβδομάδας Τουρκικού Κινηματογράφου που διοργανώνεται στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος από τις 23 έως και τις 29 Οκτωβρίου. Η ταινία θα προβληθεί στους κινηματογράφους μέσα στο Νοέμβριο. Με αφορμή την επίσκεψή του, είχαμε μια εγκάρδια συνομιλία.

Ας ξεκινήσουμε με το θεματικό πυρήνα των περισσότερων ταινιών σας, το ζήτημα της ταυτότητας σε προσωπικό και εθνικό επίπεδο. Γιατί είναι τόσο σημαντικό για σας;

Είναι ένα θέμα που εμμέσως με απασχόλησε και στη συγγραφική μου δουλειά. Δεν ξέρω την απάντηση, αλλά αποτελεί ενός είδους εμμονή που βρίσκεται στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Νομίζω ότι ο καθένας θέλει να γίνει κάποιος άλλος, αν βρει την κατάλληλη ευκαιρία. Χωρίς λόγο. Ούτε υπάρχει κάποιο μοτίβο. Πιστεύω πως όλοι μας έχουμε συσσωρεύσει κάποιες ταυτότητες που τις κρατάμε βαθιά κρυμμένες στο μυαλό μας. Προσωπικά δεν ξέρω τι είδους ταυτότητες έχω κρυμμένες. Το πρόβλημα της ταυτότητας υπάρχει από την αρχή της ανθρωπότητας- ποιος είμαι, ποιος είναι ο άλλος. Πολλοί φιλόσοφοι έχουν θέσει αυτά τα ερωτήματα, ένας από αυτούς ήταν ο Σαρτρ. Γι’ αυτό και πολλοί αναζητούν αναφορές: μια από αυτές είναι, βεβαίως, ο Χίτσκοκ, άλλες ο Αντονιόνι, ο Ντοστογιέφσκι, ο Πιραντέλλο, ο Άμπε Κόμπο.

Στο εθνικό επίπεδο, πόσο σχετική είναι αυτή η προβληματική στη σημερινή Τουρκία; Υπάρχει κρίση ταυτότητας ή υπαρξιακή αναζήτηση;

Μπορείς να «διαβάσεις» την ταινία μου και με αυτό τον τρόπο. Στην Τουρκία το ζήτημα της ταυτότητας είναι ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα, κυρίως όταν μιλάμε για τους «άλλους». Είναι ένα πραγματικό βάρος να αντιμετωπίζεσαι ως «ο άλλος», είτε είσαι Τούρκος ή Κούρδος, άντρας ή γυναίκα, Αλεβίτης ή Σουνίτης, γι’ αυτό και υπάρχουν τόσα προβλήματα στην Τουρκία, γιατί πάντοτε υπάρχει αυτός που βρίσκεται στην άλλη πλευρά της διαχωριστικής γραμμής, θεωρούμενος «παράνομος», «λανθασμένος» ή «πλαστός». Μου αρέσει να μιλάω γι’ αυτό το ζήτημα στην Τουρκία, γιατί στις μέρες αυτοί οι «άλλοι» δεκάδες φορές περισσότεροι.

Αυτές οι γραμμές επαναχαράζονται ή σβήνουν, στην καλύτερη περίπτωση, κατά καιρούς; Και πού εντοπίζονται σήμερα, ιδίως μετά το Γκεζί;

Όλα άλλαξαν μετά το Γκεζί, με τρόπο μη αναστρέψιμο. Τώρα υπάρχουν πολλοί εχθροί. Υπάρχει η μία «σωστή» εκδοχή των πραγμάτων και μια μεγάλη σειρά από λανθασμένες.

Ίσως αυτές οι «λανθασμένες» εκδοχές αφορούν το μισό περίπου του πληθυσμού στην Τουρκία.

Αυτό είναι αλήθεια, ίσως να πρόκειται και για περισσότερους. Είναι προφανές πως η κατάσταση είναι πιο επικίνδυνη σήμερα απ’ ότι ήταν στο παρελθόν, γιατί είναι πιο σοβαρό να αποκαλείσαι «ο άλλος». Ορίζεις τον εαυτό σου έναντι των εχθρών, αν αυτοί είναι περισσότεροι, τότε αισθάνεσαι σε κίνδυνο κι άρα δικαιούσαι να τους επιτεθείς.

Επιστρέφοντας στο κινηματογραφικό πεδίο, νομίζω ότι στον Ερτζάν Κεσάλ (σημ.: τον πρωταγωνιστή της ταινίας) βρήκατε έναν ιδανικό συνεργάτη. Είναι εκπληκτικός ηθοποιός. Πώς κύλησε η συνεργασία σας μαζί του;

Είναι φίλος μου. Και δεν είναι ένας φυσιολογικός ηθοποιός. Έχουμε δουλέψει μαζί και στο παρελθόν. Στην πραγματικότητα, γι’ αυτή την ταινία οι συμπαραγωγοί μου με συμβούλεψαν να συνεργαστώ με έναν νέο, γιατί όλοι μου οι ηθοποιοί είναι κάποιας ηλικίας. Προσπάθησα, λοιπόν, να βρω έναν ηθοποιό νεαρής ηλικίας, αλλά κανείς δε μου έκανε, κι έτσι τα παράτησα. Και τότε εμφανίστηκε ο Ερτζάν. Σίγουρα ένας τέτοιος ρόλος είναι εξαιρετικά απαιτητικός για έναν ηθοποιό, δεν είναι εύκολο να υποδυθεί δύο χαρακτήρες. Τον θαυμάζω για τις υποκριτικές του ικανότητες, την ευφυία του, την αυστηρή του αντίληψη. Επίσης, δεν κάνω πρόβες, αλλά κουβεντιάζω για την ταινία και τη ζωή πολύ. Μου αρέσει να μιλάω μαζί του, τον εμπιστεύομαι, μπορώ να καταλάβω τα συναισθήματά του κι εκείνος τα δικά μου.

Οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, οι χαρακτήρες στις ταινίες σας είναι πολύ μοναχικοί άνθρωποι. Συνδέεται το γεγονός αυτό με την οπτική σας στη ζωή, ή οφείλεται σε άλλο λόγο;

Πρώτα από όλα, είμαι πολύ απαισιόδοξος σχετικά με τη ζωή. Κατά δεύτερο, ταξιδεύω πολύ μέσα στην Κωνσταντινούπολη, μια μεγάλη «χώρα» με πληθυσμό 15, κατ’ άλλους 20, εκατομμυρίων κατοίκων. Πηγαίνω, λοιπόν, στα καφενεία στα προάστια κι η ζωή εκεί είναι διαφορετική από τη ζωή στην περιοχή που μένω. Όταν βλέπω τους ανθρώπους στα καφενεία, δεν είναι ευτυχισμένοι, γιατί αντιμετωπίζουν πολλά προβλήματα όχι μόνο οικονομικής, αλλά και υπαρξιακής φύσης. Γιατί φτάνουν σε ένα σημείο, πέρα από το οποίο δεν μπορούν να προχωρήσουν, κι αυτό τους προκαλεί κατάθλιψη, είναι το τέλος. Έτσι, θέλω να αφηγηθώ τις ιστορίες αυτών των ανθρώπων που έχουν κατάθλιψη. Κι οι ταινίες μου είναι καταθλιπτικές, γιατί η πραγματικότητα που βιώνουν οι άνθρωποι αυτοί είναι καταθλιπτική. Κι οι ιστορίες τους είναι πιο ελκυστικές για μένα, η προσπάθειά τους απλώς να επιβιώσουν. Η προσέγγισή μου είναι κατά κάποιο τρόπο ντοστογιεφσκική. Στα γράμματά του ο Ντοστογιέφσκι έλεγε: «Θαυμάζω τους καθημερινούς ανθρώπους, γιατί οι ιστορίες τους είναι οι πιο πολύτιμες».

Κουβεντιάζετε, αλληλεπιδράτε με κάποιους από αυτούς τους ανθρώπους;

Κουβεντιάζουμε απλώς. Το νιώθεις αυτό που βιώνουν, παρά το κατανοείς. Στην Τουρκία κάθε χρόνο διεξάγονται δεκάδες δημοσκοπήσεις που ρωτάνε «τι περιμένετε από τη ζωή;», «νομίζετε ότι θα είστε πιο ευτυχισμένοι στο μέλλον;» κ.λπ.. Οι περισσότερες είναι πλαστές. Οι άνθρωποι θέλουν να είναι ευτυχισμένοι και το μέλλον τους να είναι καλύτερο, αλλά δεν το ζουν έτσι. Πολλοί θεωρούν πως πολλά έχουν αλλάξει στην Τουρκία, επειδή η χώρα έχει μετατραπεί σε εργοτάξιο. Η μόνη ελπίδα αυτών των ανθρώπων είναι να βρουν ένα διαμέρισμα μέσω του φίλου ενός φίλου, τότε θα είναι πιο ευτυχισμένοι από πριν, προσπαθούν να επιβιώσουν με αυτή την ανόητη ελπίδα, αν και κατά βάθος ξέρουν ότι αυτό δε θα συμβεί. Είμαι απαισιόδοξος. Πολλοί με ρωτούν «γιατί» και του λέω «δώστε μου ένα λόγο για να είμαι αισιόδοξος». Πιστεύω πως πρέπει να έχουμε κάποιο σκοπό, τότε θα έχουμε μια ελπίδα. Κατ’ αυτή την έννοια είμαι αισιόδοξος, πιστεύω ότι υπάρχει μια πόρτα που, αν την ανοίξουμε, θα νιώσουμε ελεύθεροι. Για να φτάσουμε, όμως, αυτή την πόρτα, πρέπει να παλέψουμε. Πρέπει να συμβεί ένας σεισμός, να πέσει μια ατομική βόμβα, δεν ξέρω…

Κάτι πολύ δραστικό και δραματικό…

Ακριβώς. Ίσως τότε η ανθρωπότητα ξυπνήσει.

Δε σας δίνει ο τουρκικός κινηματογράφος κάποια ελπίδα κι αισιοδοξία;

Οι πιο αισιόδοξοι σκηνοθέτες είναι οι Κούρδοι, γιατί υποφέρουν. Ο καλύτερος τρόπος να κάνεις μια ταινία είναι να υποφέρεις. Βιώνουν μια φρικτή κατάσταση και θέλουν να τη δείξουν. Γιατί πιστεύουν σε κάτι τόσο έντονα. Θαυμάζω κι εκτιμώ κάποιους σκηνοθέτες που ακολουθούν το δρόμο τους, μέσω μιας πιο καλλιτεχνικής προσέγγισης. Γενικότερα, όμως, τα τελευταία χρόνια η ποιότητα των τουρκικών ταινιών έχει «πέσει» πολύ. Με έχουν, επίσης, απογοητεύσει οι νέοι σκηνοθέτες, δεν μπορείς να φανταστείς πόσο κακές ταινίες παράγουν. Προσπαθούν απλώς να μιμηθούν κάποιους γνωστούς Τούρκους σκηνοθέτες ή τάσεις, αλλά οι δουλειές τους είναι τόσο κάλπικες, γιατί δεν υπάρχει κάποια ιδέα, απλώς η επιθυμία να αντιμετωπιστούν ως «καλοί σκηνοθέτες». Τώρα πλέον είναι πιο εύκολο να γυρίζεις ταινίες στην Τουρκία. Κάθε χρόνο γυρίζονται πάνω από 120 ταινίες. Όταν ξεκίνησα να σκηνοθετώ, γυρίζονταν 15 ταινίες το χρόνο, κι από αυτές οι 3 ήταν καλές. Τώρα είναι οι 5 από τις 150. Η αναλογία είναι η ίδια, αλλά η ποιότητα έχει υποχωρήσει.

Πόσο εξοικειωμένος είστε με τη σύγχρονη κινηματογραφική παραγωγή στην Ελλάδα, δεδομένου ότι έχετε συνεργαστεί, συνεργάζεστε και, ελπίζω, θα συνεργάζεστε με Έλληνες και στο μέλλον;

Με γεμίζει ευτυχία η συνεργασία με Έλληνες φίλους. Συνεργαστήκαμε, σε επίπεδο συμπαραγωγής, σε 3 ταινίες με τον Νίκο Μουστάκα, καθώς και με τον Ανδρέα Σινάνο, μια πραγματικά μνημειώδη προσωπικότητα. Έχω, επίσης, πολλούς φίλους που δουλεύουν μέσα κι έξω από το χώρο του κινηματογράφου. Είναι πολύ σημαντικό να υπάρχουν άνθρωποι που να μπορούν να σε καταλάβουν στο κινηματογραφικό πεδίο. Θαυμάζω πολύ το ελληνικό σινεμά, ξέρω πως πολλά από όσα συμβαίνουν σε αυτό σχετίζονται με την κρίση και σε τέτοιες εποχές οι άνθρωποι νιώθουν την ανάγκη να εκφραστούν περισσότερο από ότι στο παρελθόν. Αν υπάρχει αναβρασμός, υπάρχει και το ανάλογο σινεμά- συνέβη στο Ιράν ή τη Ρουμανία. Αυτό συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα, πιστεύω, γιατί υπάρχει πόνος και κάποιοι προσπαθούν να τον εξωτερικεύσουν. Αυτή η κατάσταση δημιουργεί ενέργεια, κι αν υπάρχει καλός σκηνοθέτης ή σκηνοθέτρια θα εμφανιστούν. Είδες που είμαι κι αισιόδοξος, τελικά;

Ευχαριστώ θερμά την Μαργαρίτα Βόρρα από το Γραφείο Τύπου της Ταινιοθήκης της Ελλάδος για την πολύτιμη βοήθειά της στην πραγματοποίηση της συνέντευξης.

http://www.hitandrun.gr/tayfun-pirselimoglu-zitima-tis-taftotitas-apoteli-emmoni-gia-mena/

Friday, 23 March 2012

 

Η σιωπή είναι χρυσός, Στο Πούσι & Στο Πουθενά! Δεύτερη μέρα προβολών!

 

Το πρόγραμμά μας σήμερα ξεκινά σήμερα με την μικρού μήκους ταινία, Il Silencio e d' oro, μετά την οποία ο Tayfun Pirselimoglu περνάει στην πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους Στο πουθενά  - Hiçbiryerde – Nowhereland, μια συμπαραγωγή με την Γερμανία που πραγματοποιήθηκε με την υποστήριξη του Eurimages.  (ώρα προβολή: 21.30)

Πολλοί άνθρωποι εξαφανίζοντια μυστηριωδώς από αυτόν τον απαίσιο κόσμο. Κανείς από αυτούς δεν βρέθηκε. Αλλά οι μητέρες τους ποτέ δεν εγκατέλειψαν την αναζήτηση του αγαπημένου τους γιου και κόρης. Πολεμώντας ακόμη και την ίδια την πραγματικότητα... 

Η ταινία, λόγω του πολιτικού της θέματος, προκάλεσε έντονες αντιδράσεις και υπήρξαν προσπάθειες να απαγορευτεί η προβολή της. Μετά από πολλούς αγώνες του σκηνοθέτη, τελικά η ταινία προβάλλεται, κάνοντας πρεμιέρα στο Διεθνές Φεστιβάλ του Μόντρεαλ και αποσπώντας το μεγάλο βραβείο των κριτικών. Έπειτα, συμμετέχει και βραβεύεται στα φεστιβάλ Μοντπελιέ-Βραβείο κοινού, Κωνσταντινούπολη με το  Βραβείο Radical, βραβείο καλύτερης ηθοποιού, βραβείο κριτικών, βραβείο 2ου αντρικού και γυναικείου ρόλου, Πουσάν, Σεβίλλη, Θεσσαλονίκη, Μανχάιμ, Τριέστη, Μπάστια, Βαρκελώνη, Βελιγράδι, κ.ά.

 

Θα δούμε επίσης Το Πούσι – Pus – Haze, την δεύτερη ταινία της τριλογίας της οποιας χτες απολαύσαμε το τρίτο και τελευταίο μέρος, η οποία επίσης έκανε πρεμιέρα στο Forum του Βερολίνου. Η ταινία ήταν πάλι συμπαραγωγή με την Ελλάδα με την εταιρεία Graal και τον παραγωγό Νίκο Μουστάκα. Άλλα φεστιβάλ που συμμετείχε ήταν στα Άδανα - Βραβείο Φωτογραφίας, Άγκυρα, κ.α. 

Είναι μια ιστορία μιας μουντής πόλης, γεμάτη «μουντές» ψυχές. Τρεις τέτοιες ψυχές συναντώνται κατά μια μυστηριώδη σύμπτωση που τους οδηγεί στο χείλος επικίνδυνων αποφάσεων. Ώρα προβολής 19.30. 

 

Our program today begins with the short film, Il Silencio ed 'oro, after which Tayfun Pirselimoglu passes in his first feature film 'Στο πουθενά 'In nowhere - Hiçbiryerde - Nowhereland'', a German co-production, created with the support of Eurimages . ( Screening Time: 21.30)

Many people mysteriously disappear from this awful world. None of them were found. But their mothers never abandoned the search for their beloved son and daughters, fighting even reality itself ...

 

We will also see  Το Πούσι - Pus - Haze, the second film of the trilogy where we enjoyed yesterday the third and last part, which also premiered at the Berlin Forum. The film was again a Greek co-production with Graal company and producer Nikos Moustakas . Other festival it participated was in Adana - Photography Award, in Ankara, etc.

 

It is a story of a hazy city, full of "hazy" souls. Three such souls meet at a mysterious coincidence leading them to the brink of dangerous decisions. Screening time 19.30. 

Thursday, 22 March 2012

Ξεκινάει σήμερα το αφιέρωμα ΑΝΕΜΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ!

 

Ελάτε σήμερα στις 19.00 και στις 21.30, στο 'Ίδρυμα της Ταινιοθήκης στο Γκάζι (Ιερά Οδός 48) για να παρακολουθήσετε τις βραβευμένες ταινίες Η ΠΕΡΟΥΚΑ και ΡΙΖΑ. 

 

Λίγα λόγια για τις ταινίες: 

 

Η ΠΕΡΟΥΚΑ - HAIR

Πώς μια μικρή τούφα μαλλιών μπορεί να ενώσει τρία διαφορετικούς ανθρώπους; 

Πώς μια μικρή τούφα  μαλλιών μπορεί να είναι τόσο ιερή και λάγνα ταυτόχρονα; 

Και πώς μια μικρή τούφα μαλλιών μπορεί να συνδέσει τη ζωή με το θάνατο;

 

Το 2010 η ταινία Η περούκα – Sac – Hair κάνει πρεμιέρα στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Λοκάρνο. Αποτελεί συμπαραγωγή με την Ελλάδα με την εταιρεία Graal και τον παραγωγό Νίκο Μουστάκα. Αμέσως μετά, αρχίζει το ταξίδι της σε διεθνή φεστιβάλ, 34 μέχρι τώρα, και η βράβευσή της σε πολλά απ’ αυτά.

Επιλεκτικά αναφέρουμε: Αττάλεια – Βραβείο Φωτογραφίας & δεύτερου αντρικού ρόλου, Βαρσοβία, Τορόντο, Κωνσταντινούπολη – Μεγάλο βραβείο παραγωγής, βραβείο σκηνοθεσίας & πρώτου γυναικείου ρόλου, Αλματία Καζακστάν- Βραβείο Netpac, Festival On Wheels,  Φεστρόια Πορτογαλία - Βραβείο Fipresci, Ταλίν Μαύρες νύχτες, Μονπελιέ, Λα Ροσέλ, Βοστώνη, Λονδίνο, Μπρατισλάβα,  Μόναχο, Βηρυτός, Μπανγκόγκ, κ.α.

 

 

ΡΙΖΑ - RIZA

Η συνείδηση ​​είναι μια φοβερή σκιά που μας ακολουθεί παντού, ακόμη και στις πιο σκοτεινές μεριές του μυαλού μας. Ο Ρίζα, οδηγός φορτηγού, είναι  στην πραγματικότητα ένα φτωχό θύμα των δικών του ενοχών, που τον στοιχειώνουν στην χαοτική πόλη της Κωνσταντινούπολης.

 

 

Το 2007 η ταινία Ριζά – Riza κάνει πρεμιέρα  στο Forum του Βερολίνου. Βραβεύεται και συμμετέχει σε πολλά φεστιβάλ, όπως Εδιμβούργο, Σύδνεϋ, Μονπελιέ -Βραβείο Κριτικών, Άγκυρα - Βραβείο καλύτερης ταινίας, καλύτερου σκηνοθέτη & βραβείο σκηνογραφίας, Μόντρεαλ, Μπουένος Άιρες, Βαλένθια, Κοπενγχάγη, Όκλαντ, Ουέλλιγκτον, Χάιφα, Ντουμπάι, Βαρσοβία, Σόφια, κ.ά. 

 

Join us today at 19.00 and 21.30, at "the Film Foundation in Gazi (Iera Odos str. 48) to watch the award-winning films Η ΠΕΡΟΥΚΑ (The WIG) and ΡΙΖΑ (ROOT).

 

About the films:

 

Η ΠΕΡΟΥΚΑ - HAIR

 

How can a lock of hair unite three different people?

How can a  lock of hair be both sacred and sultry at the same time?

And how can a lock of hair can connect life with death?

 

 

The 2010 film Η περούκα - Sac - Hair premiered in competition at the Locarno Festival. It is a Greek co-production with  Graal company and producer Nikos Moustakas . Shortly after, begins its journey at international film festivals, 34 so far, awarded in many of them.

We will selectively mention Antalya - Photography & second supporting actor Award, Warsaw, Toronto, Istanbul - Grand production Award, directing and leading actress award, Almaty Kazakstan- Netpac Award, Festival On Wheels, Festroia Portugal - Fipresci Award, Tallinn Black Nights, Montpellier , La Rochelle, Boston, London, Bratislava, Munich, Beirut, Bangkok, etc.

 

 

ΡΙΖΑ - ROOT

 

Consciousness is a terrible shadow that follows us everywhere, even in the darkest corners of our mind. The Root, a truck driver, is actually a poor victim of his own guilt that haunts him in the chaotic city of Istanbul.

 

The 2007 film Ριζά - Riza premieres at the Berlin Forum. It is awarded and participates in many festivals such as Edinburgh, Sydney, Critics Award in Montpellier  ,  Best Film Award in Ankara, Best Director & Set Design Award in Montreal, Buenos Aires, Valencia, Copenhagen, Auckland, Wellington, Haifa, Dubai, Warsaw, Sofia, etc.